“Ik geloof het niet”

“Ik geloof het niet”, zei heer Ollie zorgelijk. “Het is jullie eigen schuld bedoel ik. Ik geloof dat jullie er alleen uit kunnen komen als je het bos met rust wilt laten. Dat geloof ik.” – Marten Toonder (1971) De Kwinkslagen. De auteur sloeg de spijker op de kop. Veel van de problemen nu, komen voort uit de grootschalige ontbossing. 

Wordt COP26 Glasgow een keerpunt met de beloften om een einde aan de ontbossing te maken? Een concrete en handhaafbare route, met harde afspraken en contracten met de werkelijke spelers op het veld, ontbreekt echter. 

Het rapport 2021 Must Be a Turning Point for Forests. 2020 Data Shows Us Why door het op 31 maart gepubliceerde World Resources Institute, herinnert ons aan de harde noodzaak. De cijfers spreken boekdelen, de ontbossing is omvangrijk. 

Meer dan 12 miljoen hectare in de tropen ging verloren in 2020, volgens University of Maryland. Vooral alarmerend, het bevat 4.2 miljoen hectare van ongerept oorspronkelijk tropisch regenwoud, een gebied zo groot als Zwitserland of Nederland. Het verlies betekent een verdere verdieping van de crisis voor met name klimaatstabiliteit en bescherming van de biodiversiteit.

Ode aan het bosberaad

Kruf, J.P. (2014). Het Bosberaad.

Door Jack Kruf

Dit groepje bomen is over van wat eens een groot en vooral wijs bos was. Een verlaten groepje dat mijn aandacht trok. Zij zijn de laatst overgeblevenen, restanten en als zodanig onderdeel van een (zwaar uitgedund) bosberaad.

De bomen spraken over hoe zij nu toch definitief het pad wilden terugvinden naar waar zij thuishoorden, het bos, hun bos. Een verwoede poging, zo meende ik te ontwaren. Protest ook.

Ik liep even naast Frodo en Sam in het Oude Bos en droomde over de trots en gewortelde wijsheid van de bomen:

“As they listened, they began to understand the lives of the Forest, apart from themselves, indeed to feel themselves as the strangers where all other things were at home. […] Tom’s words laid bare the hearts of trees and their thoughts, which were dark and strange, and filled with a hatred of things that go free upon the earth, gnawing, biting, breaking, hacking, burning: destroyers and usurpers. It was not called the Old Forest without reason, for it was indeed ancient, a survivor of vast forgotten woods; and in there lived yet, ageing no quicker than the hills, the fathers of the fathers of trees, remembering times when they were lords. The countless years had filled them with pride and rooted wisdom, and with malice.” – Tolkien (1954).

Ik breng een stille ode aan dit bosberaad.